Over de grens van ont-wikkeling

Win de (wed-)strijd

Een  fotowedstrijd van 365 dagen succesvol met als prijs het jaarprogramma winnen van 2016. Wauw, dat wil ik wel. Maak een foto op reis is de eis. Ik ga niet op vakantie dit jaar. Auw, een grens. Dus een punt. Een einde. Geen deelname. Geen prijs. Geen jaarprogramma winnen.

Maar wacht, Is deze grens een grens? Of een mogelijkheid? Kan ik de grenzen opzoeken? Wauw, ja dat ga ik doen! Ik ga op zoek naar (mijn) grenzen. En dan ga ik daar overheen. Lekker grenzen overschrijden!

Hoe het begon

Begin dit jaar deed ik mee aan de blog-wedstrijd van 365 dagen succesvol. Mijn beste jaar ooit zou 2015 gaan worden. Ik voelde de energie in mijn hele lijf, de motivatie en het zelfvertrouwen. Een jaar vol met vrijheid, liefde en geld zou het gaan worden. Ik lees de blog nog eens.

Hoe sta ik daar nu in? In dat jaar? Wat is er terecht gekomen van dat jaar dat mijn jaar zou gaan worden. Auw. Ik zit vast. Ik heb de automatische piloot ingesteld. Ik dobber maar wat rond. Wat was het ook alweer wat mij blij en vrij maakt? Hoe lang geleden is het dat ik dat volop toegepast heb? Wanneer was ik mijn ding aan het doen? Wat is er gebeurd met mijn plannen en dromen? Ik ben in slaap gevallen in een kooi. Tijd om mezelf wakker te schudden en uit te vliegen. Wandelen, lezen en fotograferen zijn mijn energie-opladers. Tijd voor actie, tijd om op te laden. Op zoek naar een leuke wandelroute, een vrije en zonnige dag en dan gewoon gaan.

Pijn doorstaan

Auw, ga ik dat echt doen? Alleen? Zomaar op pad? De grens over van mijn vertrouwde wandelommetje? Mijn bekende woonwijk en landerijen verlaten? Nee, joh! Ik zie mezelf al alleen sjouwen op onbekend terrein. Alleen in de auto, een stuk rijden, twee provinciegrenzen over. Dat is wel heel erg mijn comfortzone uit. Zou ik dat wel doen?
Weg met die stemmetjes die mij beletten in het volgen van mijn hart. Ik ga. Ik ga echt. Ik ga gewoon. Wat kan me gebeuren? Niks toch. Het is prachtig weer, mooie route zoeken en gaan. Gewoon gaan. En ja, dat doet best even zeer. Die comfortzone-grens is behoorlijk van prikkeldraad voorzien. Maar ik ga er over heen. Van auw naar wauw.

Volop energie

Wat een heerlijke middag. Uitstekend weer, afwisselende route en prachtige gesprekken. Eerst met de restauranteigenaar waar ik de papieren route koop, dan met een wandelaar die de route net eindigt als ik hem start. Onderweg, als ik rust op een bankje, met een voorbijgangster die mij nog wat tips geeft voor onderweg. En wat voel ik mezelf groeien, wat geeft het een energie. Het wandelen, het maken van de foto’s, maar ook het lezen in het boek “365 dagen succesvol”.

Ik had hem al eens gelezen. Twee keer zelfs. Dit wordt mijn derde keer. En elke keer haal ik er weer inspiratie uit. Ik merk dat ik steeds een stapje verder kom. Ik maak zelfs onderweg een foto met het boek. Ik maak een selfie met een boek, weer een grens over! En ik geniet. Ik geniet met volle teugen van het buitengewoon zonnige weer, maar vooral van het overschrijden van mijn comfortzone-grens. Wauw, wat voelt dat goed. Het wordt een heerlijke zondagmiddag.

Opladen van batterij

Vol energie vliegt de week voorbij. Heerlijk om zo opgeladen de werkdagen door te komen. In het nieuwe weekend besluit ik drie provinciegrenzen over te gaan. Alleen naar een poezie-festival. Best weer spannend even, weer die grens-angst. Maar wat levert het overgaan van die grens me veel op. Ik smul van de gedichten, de verhalen, de muziek die ik langs de route zie en beluister. Het is alsof ik mijn batterij in sneltreinvaart oplaad. Ik besluit op het laatste moment om zelfs een nachtje te gaan slapen in een Bed and Breakfast omdat de weersvoorspellingen zijn omgeslagen naar prachtig nazomerweer voor de maandag. Zo slaap ik die nacht in een onbekende stad. Wat een grenzen heb ik overwonnen en wat voelt het fantastisch!

Ik merk dat ik me steeds meer ont-wikkel door het passeren van mijn comfortzone-grenzen. Ik voel me zoveel beter door de dingen te doen waar ik energie van krijg. En wat fijn dat ik ze mijzelf gun en zo goed luister naar mijn eigen wensen. Het is een win-win situatie.

Juiste richting volgen

Zo loop ik op een warme maandag over de heide bij de Posbank. Volop genieten van het fotograferen, de pauzes waarin ik mij verdiep in het boek en het wandelen tussen de bloeiende heide. En ik voel mezelf bloeien en groeien door al die genietmomenten die ik mezelf schenk. De veerkracht die ik ervaar beïnvloedt de hele week op een positieve manier. Zo werkt dat dus, zo stel je jouw kompas in. Zo word je wakker en leef je jouw droom!

Ik heb de kooi opengezet. Het overtreden van de grenzen geeft mij vleugels. Ik vlieg steeds hoger en geniet van het mooie uitzicht. Ik voel me trots, ik voel energie stromen, ik voel me een winnaar. Ik heb mijn comfortzone uitgebreid, ik heb mijn angsten en stemmetjes overwonnen. Na deze twee weekend-doorbraken in grenzen verleggen, volgen er meer wandelingen door heel Nederland en ik geniet en groei er enorm van. Door mijn grenzen over te gaan ont-wikkel ik mijzelf en win ik de (wed-)strijd. De strijd tussen mijn ego en mijn hart. Ik wil mijn hart als navigatie gebruiken en zo mijn angsten overwinnen. “Auw, een grens” wordt “Wauw een grens (over)!”

Over de grens van ont-wikkeling-wedstrijd-365-dagen-succesvol

Noot: Het maken van selfies met het boek was ook grensoverschrijdend voor mij. Maar alles went en het werd zelfs leuk. Ik ontdekte een serie-opname-knop op mijn fotocamera. Dat leverde een mooie serie foto’s/“filmpje” op waar ik met veel plezier naar terugkijk. Wat heerlijk dat grenzen overschrijden. Ik ga er mijn nieuwe hobby van maken 😉

Lees hier over het vervolg van het overschrijden van mijn grenzen.

Share