Is the sky the limit?

Zoektocht naar grenzen grenzeloos?

Grenzen overschrijden is mijn nieuwe hobby. Provinciegrenzen over, selfie-maken-grenzen overtreffen, maar vooral comfortzone-grenzen overtreden. Lees erover in mijn blog “Over de grens van ont-wikkeling”.  Dat over de grens gaan, dat went. Ja, echt. Zo apart. Ik merk dat ik die grenzen die ik zo “eng” vond, ik nu eigenlijk “peanuts” vind. Alleen gaan wandelen, in mijn uppie op pad vind ik nu zo fijn en heerlijk. Ik heb duidelijk mijn comfortzone flink uitgebreid. Het smaakt alleen maar naar meer. Dus het vervolg van het zoeken naar grenzen, met een doodlopend einde.

Het begin

Een weekend met mooie weersvoorspellingen in het verschiet. Fijn! Ik besluit aan het begin van de zaterdagmiddag naar Ameland te gaan. Via “Vrienden op de fiets” bel ik naar een aanbieder uit de gids om te vragen of er nog plaats is voor twee overnachtingen op een rij voor één persoon. Ik krijg een bevestigend antwoord dat er plaats is in een yurt. Heel gaaf! Cool! Ik word razend enthousiast. Snel wat spullen in een rugzak gestopt (ja, ook het boek “365 dagen succesvol” gaat mee) en op naar Holwerd waar ik aan boord stap van de boot met vertrektijd half vier.

Loskomen

Ik geniet van de overtocht. Heerlijk. Ik kom niet alleen los van de wal, maar het lijkt alsof ik los kom van meer. Van gedachten over werk, van het maken van zorgen en denken aan toekomstplannen. Ik voel me steeds vrijer worden. Ik krijg een glimlach van oor tot oor en die verdwijnt de rest van de dagen niet meer.

Op het eiland aangekomen stap ik op een huurfiets en ga aan de voet van de dijk, langs het wad, richting “mijn” yurt. Onderweg kan ik de verleiding niet weerstaan om foto’s te schieten van de schitterende weerkaatsing van de zon op het wad. De spiegeling op het gladde water is uniek. De stralen op de Waddenzee lijken wel goud. De tijd staat even stil als ik opga ik het vastleggen van zonnige beelden. Als ik ontwaak uit mijn flow en even later aankom op de camping wakkert mijn enthousiasme nog meer aan. Wat een bijzondere overnachtingsplaats. Een vier persoons accommodatie die ik vul met Me, Myself and I.

De kracht van de zon

Ik oriënteer mij op de Ameland-plattegrond en besluit naar de westkant te fietsen om daar de zonsondergang te beleven. De mooiste van Nederland blijkt later. Althans, dat “zegt” het aanplakbord bij de strandtent. Ik klik kleurrijke plaatjes met mijn fototoestel terwijl ik de zon zie zakken in de zee. De lucht krijgt een fraaie rode gloed en de wolken buitengewone lichtrandjes. Als de zon zich verscholen heeft en ook zijn stralen onzichtbaar zijn geworden, spring ik weer op mijn fiets en ga terug naar mijn “huisje”. Ik duik op tijd onder de wol om de volgende dag het rijzen van diezelfde zon weer te mogen bewonderen. Zo sta ik rond half zeven onder de douche en begeef mij rond zeven uur al trappend richting de oostzijde van het eiland. Ik zie de zonnestralen langzaam maar zeker tevoorschijn komen. Wat heeft de zon een stralingskracht en tevens een aantrekkingskracht op mij. Het geheugenkaartje van mijn camera vult zich graag en gestaag.

Vrijheid

Wat is het heerlijk rustig, ik kom bijna niemand tegen. Ook niet als ik een wandeling door het gebied van “Vennoot” meepak. De rust en ruimte, de afwisselende natuur zijn echte energie-opladers voor mij. En het mooie van alleen zijn is dat ik kan doen wat ik wil. Niks hoeft overlegd of beredeneerd te worden. Ook niet de sterke aandrang die ik voel om in een heerlijk duinpannetje te gaan liggen. Ik nestel mijn hoofd op de rugzak en dommel heerlijk weg met de warmte van de ochtendzon op mijn gezicht. Wat een cadeautje, wat een ruimte, wat een rust, wat een genot. En wat is het wad mooi!

Voor het oprapen

Na mijn hazenslaapje vervolg ik mijn pad. Geen route via paaltjes, maar puur het volgen van mijn intuïtie. Ik zie opeens kostelijke paddenstoelen staan. Wat zien die er smakelijk uit. Die moeten wel eetbaar zijn is mijn gevoel. En dat volg ik, mijn gevoel. Ik google even snel een paddestoelenzoekkaart en het klopt. De grote parasolzwam is zeker te eten en ik vind ook onmiddellijk een recept waarbij het water mij in de mond loopt. Ik pluk een oude en twee jonge versies van dit mooie exemplaar en ik voel me de koning te rijk. Wauw, zomaar mijn eigen voedsel dat zich ontpopt heeft langs mijn pad. En dat uitnodigt om mee genomen te worden.

Ik fiets en wandel de hele dag door. Af en toe rust ik uit en lees weer uit het boek van de mannen van “365 dagen succesvol”.  De herkenning in het boek is zo treffend en zo waar. Heerlijk om te zien dat ik niet alleen letterlijk maar ook figuurlijk steeds meer stappen maak. Door te luisteren naar mijn energie-gevers en die te volgen voel ik me steeds vrijer en vooral blijer. Meer energie en het gevoel dat ik leef en niet meer geleefd word. Bevrijdend gewoon.

Heldere hemel

Na de zonsondergang van die avond besluit ik om weer op tijd mijn ogen te sluiten en mijn wekker te zetten voor de “bloedmaan”. Rond 4.44 uur (zo’n prachtgetal!) blijkt de maan op zijn mooist. Dus ik zet mijn wekker iets over half vier. Zodra ik mijn wekgeluid hoor, kom ik uit de veren en open de deur van “mijn” yurt. Wauw, wat een heldere sterrenhemel. Echt indrukwekkend. En de maan is heel fraai aarderood. Het voelt heel exclusief door het natuurlijke licht van de sterren. Ik amuseer mij en neem een paar flinke teugen frisse buitenlucht tot mij. Daarna keer ik toch weer terug naar mijn warme bed.

Grensoverschrijdend de lucht in

De volgende ochtend als ik wakker word besluit ik mijn grenzen wat te verleggen. Dat had ik natuurlijk al gedaan. Diverse provinciegrenzen en zelfs de vaste landgrens overgegaan. Maar ik besluit het hogerop te gaan zoeken. Ik zie in de Amelandgids staan dat je kan parachutespringen op dit waddeneiland. Laat ik daar nu jaren van gedroomd hebben. En nu ik toch bezig ben met het waarmaken van mijn dromen, pak ik deze gelijk even mee. Ik bel en kan komen. Dus de fiets weer van de standaard en op naar het vliegveld van Ameland. Terwijl ik erheen fiets bedenk ik me dat ik geen angst voel, alleen maar het gevoel dat ik er enorm veel zin in heb dat ik nu gewoon weer ga doen wat ik zo graag wil. Het voelt als een overwinning. Ik voel me zo energiek en vol vertrouwen. En ik bedenk “the sky is the limit” en ik ga parachute springen. Een buitengewone grens opzoeken!

Aangekomen bij de hangar word ik hartelijk begroet en goed geïnstrueerd.  Met een gezonde adrenalinestroom door mijn aderen hijs ik mij in het pak, krijg ik de juiste materialen om en dan is het gewoon gaan. Vertrouwen. Meer is het niet. Gewoon vertrouwen. O ja, misschien is het meer. Loslaten, dat hoort er ook bij. Loslaten en vertrouwen gaan hand in hand merk ik wel. Ik geef mij over. Ik kan ook niet anders. Ik vertrouw volledig op mijn instructeur met wie ik de duo-sprong maak. En zo zweef ik binnen een uur nadat ik gebeld heb door het luchtruim. Wat een ervaring! Wat een kick geeft dat. Wat een ongelofelijk ervaring. Echt fantastisch. Wat een uitzicht. Wat verruimt dit mijn blik. Wat een vrij gevoel. Echt onvoorstelbaar grandioos.

Inzicht in grenzen

Na de landing moet ik echt even landen. De adrenaline stroomt zo hard door mijn hele lijf. Als ik even later weer op de stalen ros zit, komt het nummer “No limit” van 2 Unlimited in mij opborrelen. En ik bedenk me: er zijn geen grenzen. Zien is geloven. Heb ik ooit een grens gezien? Grenzen “bestaan” alleen in mijn gedachten. Het voelen van angst werpt grenzen op. Zo overtuigend dat ik geloof dat ze er echt zijn. Maar dat is een illusie. Mijn ego praat mij voortdurend grenzen aan. Puur gebaseerd op waarschuwingen van anderen. Onder andere. Maar grenzen geven toch houvast? Jazeker, heel veel houvast. Ik houd me dan vast. Vast aan angst. Grenzen houden mij gevangen. Mijn gedachten en ego houden mij gevangen. Ik heb nu de deur van mijn kooi opengezet en vlieg. Het overschrijden van mijn grenzen is gewoon overbodig. Want ik zoek naar iets wat er niet is. Of liever gezegd, alles wat ik nodig heb is er. Grenzen zoeken is eigenlijk grenzeloos. Het is gewoon een kwestie van gaan en doen waar je zonnig van wordt. Ik nodig je uit om mee de lucht in te gaan. Gooi open die kooi en vlieg mee! Of doe eens een parachutesprong 😉

Wandel-compilatie-365-dagen-succesvol-Anita_Boes_2

Noot 1:

Ik google net even de woorden grens en grenzeloos. Hoe mooi is dit:

grens (de; v(m); meervoud: grenzen) denkbeeldige, scheidende lijn

– See more at: http://www.vandale.nl/opzoeken?pattern=grenzen&lang=nn#.VgraBMvtmko

gren·ze·loos (bijvoeglijk naamwoord, bijwoord) onmetelijk

– See more at: http://www.vandale.nl/opzoeken?pattern=grenzeloos&lang=nn#.VgrZysvtmko

Zelfs de Van Dale geeft aan dat een grens DENKbeeldig is. Hoe mooi is dat?

En grenzeloos, dat heeft als synoniem onmetelijk. Niet te meten dus. Gewoon niet meer vast willen houden aan …….. aan niks dat me angst inboezemt. Niet meer meten, niet meer weten, maar gewoon go with the flow.

Noot 2:

Vanavond heb ik de grote parasolzwammen omgetoverd tot een heerlijke maaltijd. Met heel veel plezier de voorbereidingen getroffen en daarna verrukkelijk gegeten. Hier vind je het recept en een afbeelding van de paddenstoel.

http://oogstenzonderzaaien.nl/wiki/Grote_parasolzwam

Noot 3:

Na het parachutespringen kreeg ik spontaan het nummer “No Limit” van 2 Unlimited in mijn hoofd. Ik zing sindsdien regelmatig hardop mee met mijn naamgenote:

“no, no limits, we’ll reach for the sky

no valley to deep

no mountain too high

no, no limits, won’t give up the fight

we do what we want and we do it with pride”

2 Unlimited – No Limit (uit 1993)

En nog een spontane ingeving:

Captain Hollywood Project – We’re flying high

Share