De vijfde stiltewandeling alweer. Dit keer op Werelderfgoed Schokland. Het was heerlijk. Wat krijg ik er veel energie en inzichten van. De reacties van de deelnemers zijn ook elke keer weer een feest om te horen. Het delen van de ervaringen na afloop van de wandeling zijn bijzonder. Zoveel overeenkomsten en tegelijk zoveel verschillen. Het loopt voor iedereen anders. Er zijn mij meerdere dingen opgevallen tijdens het wandelen in stilte en die deel ik graag met je.
Schokland Noordpunt

Het is alweer bijna een maand geleden dat we op Schokland kwamen om de route uit te zetten. Wat is de natuur groen geworden, wat is het hard gegaan. Wat is alles gegroeid. Prachtig om te zien.

Ook wij zijn gegroeid als organisatoren van de stiltewandeling. Waar we eerst nog probeerden vast te houden aan regels en een stramien, kunnen we steeds meer loslaten. Geen afspraken meer over wie voorop loopt en wie achteraan. Gewoon zien hoe het verloopt. En wat voelt dat goed. Omdat we geen afspraak hadden gemaakt, had ik geen verwachting. En bij geen verwachting kan het ook niet tegenvallen. Ook niet mee vallen natuurlijk. Maar het is gewoon zoals het is. Het loopt zoals het loopt.

Tijdens het lange rustmoment, bij de oude Haven op Noordpunt van Schokland, zie ik een paardenbloem staan. “Onkruid” komt in mij op. “Mooie pluisbloem” is de volgende gedachte. Ik pluk een gele paardenbloem en bekijk hem eens goed. Ik zie een stengel, groene blaadjes, gele bloemblaadjes en prachtige stampers met mooie krulletjes in de top. Als ik goed kijk, is het net kunst. Zo mooi om in te zoomen en te kijken met verwondering. Ik zie geen “onkruid” meer, maar ik zie mooie elementen die mij laten verwonderen.
Ik bedenk me dat het “label plakken” mijn openheid eruit haalt. Als ik alles om mij heen direct indeel in een categorie of met een oordeel, dan is het klaar. Dan kan ik er niet meer open naar kijken. Dan kan ik me niet meer verwonderen, dan is de frisse blik verdwenen. Het doet me dingen aan mijn zoons die vroeger paardenbloemen voor mij plukten, omdat dat de mooiste bloemen ter wereld waren. Heerlijk om als jong kind te kunnen kijken. Alles in de wereld zien met een open vizier, als één grote ontdekking.

Een maand geleden, tijdens de proefloop, waren veel paden heel modderig. Daar maakten we ons nog wel wat zorgen over. “Gaat dat wel lukken?” “Moeten we hier dan wel langs?” vroegen we ons toen af. Vandaag kwamen die vragen weer naar boven drijven, toen ik de droge grond zag. De beren op de weg waren opgedroogd. Letterlijk en figuurlijk.

“Dat is vaak zo” leg ik vast “dat ik me druk maak over wat er eventueel zou kunnen gebeuren, als dit of als dat…” Al die apen en beren op de weg. Maar alles is altijd anders. Alles verandert altijd weer. Ik kan honderdduizend scenario’s bedenken en dan is de kans groot dat er iets gebeurt dat ik nog niet had bedacht. Al die mogelijke gedachtes over de toekomst zijn zonde van mijn tijd. Zorgen voor morgen maken gaat af van de tijd van nu. Gewoon zien hoe het loopt. Hoe het gaat. Zonder verwachting. Gewoon zijn en beleven in het hier en in het nu. Genieten van de beweging en de natuur, de stilte, de rust, de inzichten, het delen en samen zijn. Als ik geen zorgen maak, geen verwachting heb, dan kan het niet tegenvallen, dan is het altijd goed. Open staan voor dat wat zich aandient. Wat heerlijk om daar voor te gaan en staan!

Ik voel me heerlijk in de natuur. Ik merk dat ik wil huppelen, bewegen, ruimte wil innemen. En dat merk ik niet alleen, dat doe ik ook. Ik huppel. Althans, ik doe een poging. Het is al zo lang geleden, dat ik het bijna verleerd ben. Ik rek en strek me uit, neem de ruimte om te bewegen. Dat voelt heerlijk. Ik kom los en zie en hoor steeds meer de mooie geluiden in de natuur. De vogels geven een melodieus vogelconcert, de bomen laten steeds meer groen zien. Wat is het zijn in de natuur heerlijk. “Niemand is een binnenmens” roept een sportwinkel op de abri waar ik vaak langs fiets. Dat is bij mij zeker zo. Ik ben een buitenmens!!

Het spelende kind in mij komt naar buiten als ik buiten ben. Het avontuur-knopje gaat aan. De open blik wordt losgetrokken. Wat een heerlijke oplader die stiltewandelingen. Wat een goede keus om het gewoon te gaan doen en te zien hoe het zou gaan lopen. En het loopt! Enthousiaste deelnemers, mooie locaties,in beweging zijn, fijne wandelingen. Het loopt zoals het loopt als je open staat voor een frisse blik.

Geschreven na het wandelen van de vijfde stiltewandeling. Dit keer op Schokland.

Share