Er is woede

Het komt van diep

Van heel diep

Onmetelijk diep

Ergens uit mijn tenen


De woede maakt plaats

Ruim plaats

Voor tranen

veel tranen

het stroomt


Er lijkt geen einde aan te komen

De tranen stromen overvloedig

Er zijn ook dikke snikken

En uithalen in geluid

Het is een verdrietorkaan


De orkaan houdt aan

minimaal een uur

misschien wel langer

tijd is er even niet

Er is alleen immens veel verdriet


Ik zie mezelf in de spiegel

Zo zag ik mezelf niet eerder 

Ik zie een rood, opgezwollen, behuild gezicht

Ineens weet ik wat doorlopen ogen zijn

Ik zie ze


Tijdens het stromen van die ontelbare tranen 

raast er een hevige opruimwoede

Lang opgestapelde klusjes worden in vol verdriet aangepakt

Zomaar, met daadkracht, in één adem is de kluslijst leeg

Marie Kondo is er niks bij


Met het wegruimen van de klussen

ebt het verdriet weg

De snikken worden minder

De snikkende uithalen zijn verdwenen

De tranen lijken op


En dan is er ruimte

Ruimte in mijn huis

Ruimte in mijn lijf

Ruimte om mij heen

En ruimte in mijn traanbuisjes


Nu weet ik zeker dat een flink pot huilen enorm opruimt  


Afbeelding van Khusen Rustamov via Pixabay

Ik schreef bovenstaand stuk n.a.v. een schrijfopdracht over het woord “broos”.

Share