Vandaag was het prachtig weer voor een novemberdag. Toen ik naar mijn werklocatie fietste, zag ik de zonnestralen. Ze schenen door de bomen. Een schitterend gezicht, de filtering van de stralen. Zo mooi en puur. Ik kan daar echt enorm van genieten. De herfstkleuren zorgen voor extra genot. Het kleurenscala wordt met de dag uitgebreider. Dieprode bomenpartijen aan de horizon, helder gele bladeren die langs mijn gezicht naar beneden dwarrelen als ik onder de bomen fiets. De bruine bladeren op de grond. Die zo heerlijk knisperen als mijn banden erover heen gaan. De herfst vind ik heerlijk. Net als de zomer, de lente en de winter trouwens. Alles heeft zijn eigen charme. En dat maakt het zo mooi.

Ik nam vanochtend een kleine omweg, zodat ik door de bosrand reed. Ik kon zo even de heerlijke geuren opsnuiven, kijken naar de mooie dauwdruppels die glinsterden in het vroege zonlicht en mijn ogen de kost geven aan de prachtige kleuren in de boomtoppen. En dan de bladeren op een hoop die de paden in het bos bedekten met hun laag.

Op het werk aangekomen opende ik mijn laptop en werd bedolven onder e-mails. Werd de to-do-list groter en werd ik overspoeld door telefoontjes en vragen. Een andere realiteit. En de zon trok aan me. Maar het werk ook. De berg bladeren in de buitenlucht of stapel papieren op mijn bureau. De balans vinden is niet zo makkelijk als er zo veel ligt.

Rond de klok van vier uur ging mij laptop dicht en fietste ik terug. Alvast de heerlijk frisse buitenlucht inademen en genieten van de voorpret van de wandeling die ik mezelf in vooruitzicht had gesteld. Na nog een werktelefoontje op naar het Friesepad. Daar heerlijk gelopen over het wandelpad langs de golfbaan. Zo rustig, zo’n mooi uitzicht. Zo lekker ontspannen. Na een tijdje nam ik plaats op een bankje dat prachtig uitkijkt over de snelweg, die iets verderop ligt. Wat een verkeer. Wat een mobiliteit. Wat een gekrioel. Wat doen al die mensen toch eigenlijk? “Kuddedieren” schoot er door mij heen. We stappen massaal in de auto, ‘s ochtends vroeg, om aan het einde van de dag aan te sluiten in de rij terug naar huis. Wat zou ik daar graag verandering in krijgen. Te beginnen bij mezelf. Dat lukt steeds beter, maar toch merk ik ook dat de automatische piloot het vaak overneemt. Dat ik meega met de stroom van iedereen. En ik merk dat dat niet altijd energie oplevert.

Ik wandelde ruim een half uur. En wat voelde ik me daarna heerlijk. Wat een half uur lopen en even zitten en bezinnen kan doen. Zo fijn. Zo goed. Zo nodig. Volgens mij zorgen we allemaal beter voor het opladen van onze smartphones, dan het opladen van onszelf. En toch zijn er aanwijzingen genoeg dat je opgeladen moet worden. Net zoals de smartphone gaat piepen als hij bijna leeg is. Zo geeft ons lichaam ook indicaties af. Als ik goed luister en voel, dan zijn ze er. Dan weet ik het wel. En ik ga ervoor om beter te luisteren naar deze belangrijk indicators. Deze geven aan wanneer het tijd is om de accu van jezelf op te laden. Dat houdt jouw motor draaide. Dat zorgt voor energie. Daardoor kom je vooruit en verder. Heerlijk om daar naar te luisteren. Dat geeft genoeg brandstof om weer door te gaan!

20151103_171320

Share