Alweer de laatste dag van januari. De eerste maand van dit verse jaar is alweer bijna ten einde. Toen ik vanochtend ontwaakte en mezelf de tijd gunde om langzaam wakker te worden, kwamen de eerste gedachten alweer omhoog ploppen. Ik stelde mezelf de vragen “Wat zijn mijn essenties voor deze zondag?” “Wat wil ik bereiken, wat ga ik doen?”. Ik nam mezelf voor om eerst nog wat werk te doen. “Er moet nog zoveel gebeuren” schoot er door mij heen. “Als ik eerst wat klussen doen en daarna nog wat schoonmaak en dan nog iets voor een ander doen, dan kijk ik wel of er aan het einde van de dag nog tijd overblijft voor mij.” En ineens dacht ik: “NEEEEEEEE!!!”. Dit kan beter, dit ga ik anders doen. Ik ga mezelf niet meer op de laatste plaats stellen. Ik laat mezelf niet eerst leeglopen op energieslopende klussen en er altijd maar eerst zijn voor de ander. Ik ga de dag beginnen met opladen. Opladen met de activiteiten waar ik energie van krijg. Ik ga meer wandelen, fotograferen en schrijven. En met dat laatste wil ik anderen inspireren. Schrijven vind ik heerlijk. Als puber schreef ik dagboeken vol. Dagboeken over mezelf en mijn leven, maar ook speciale over bepaalde liefdes in mijn leven. En ik schreef in schriften met een vriendin. Daarnaast schreef ik ook nog ellenlange brieven naar mijn penvriendin. Elke dag mijn gebeurtenissen en gedachten omzetten in letters en woorden. Zo ontstond er helderheid. En er kwamen inzichten. Voor mij is schrijven zo verhelderend. Het brengt rust in mijn gedachten. Ik hoef er niet bij na te denken. De vingers dansen over het toetsenbord heen. Sneller dan ik zelf kan bedenken.

Ik heb wel 100 ideeën opgeschreven voor blogs. Maar die ideeën zijn nog lang niet allemaal omgezet in de kracht van een verhaal. En dat ga ik doen. Ik ga mij weer dagelijks opladen door te schrijven. Van dit voornemen alleen al word ik blij. Wat een mooi inzicht is dit. Ik ga mezelf meer plezier gunnen, aan mezelf werken, rust nemen en genieten. Daarvoor hoef ik van mezelf niet meer eerst allerlei klussen en taken te doen, omdat ik het dan pas verdien. Ik hoef niet eerst te geven en dan pas te ontvangen. Nee, ik mag mezelf die energieopladers gewoon geven. Zomaar, altijd. Daar hoeft niks tegenover te staan. Sterker nog: door mezelf volledig te voorzien van dat wat ik nodig heb, creëer ik meer energie en kan ik dat beter doorgeven aan anderen. Er ontstaat veerkracht en ik kan beter verspreiden. De hartelijkheid en liefde die ik mezelf gun, kan ik doorgeven. Zo straal ik warmte en energie uit. Eigenlijk is het als de zon. Als ik me oplaad, kan ik stralen en warmte afgeven. Ik kan anderen veel beter helpen, als ik eerst mezelf voorop stel. Als ik mezelf in de schaduw blijf zetten, kan ik nooit stralen. Dus ik haal mezelf uit de schaduw en ga in het licht staan. Eén van mijn favoriete bands “Is Ook Schitterend” maakte er een prachtig lied over: “Stap uit de schaduw”.

Al zoekend naar een mooie foto voor bij deze blog, kwam ik terecht op onderstaande. Een foto die ik afgelopen zomer, tijdens zonsopgang, maakte. Het laat zo prachtig zien dat je zoveel meer glinstert, schittert en kleur brengt als je in het licht gaat staan! En dan is het ook nog eens een zaadje, dat zich losmaakt. Los van dat waar het aan vast gekleefd is. Door het loslaten, zelf in het licht te gaan staan en je te laten meevoeren in de wind, kan je vruchtbare grond vinden om te kiemen, wortelen, groeien, bloeien en zelf zaadjes voortbrengen om te verspreiden.

Schokland150803 -273-Anita_Boes

Share