Wat een mooie dag vandaag! Tenminste zo heb ik het weer ervaren. En dan heb ik het niet alleen over de zonnige middag, die bijzonder warm was voor eind september. Ik heb het ook over de wind, de regen, alles wat er langs kwam qua weer. Het ervaren van het weer gaf weer mooie inzichten.

Vandaag was de achtste stiltewandeling van dit jaar. We hadden een prachtige route uitgezocht en natuurlijk heb ik vanochtend even gekeken naar de weersvoorspellingen. Eind van de dag kans op regen. “Het is zoals het is” was mijn gedachte “Je krijgt wat je nodig hebt”.

Na een zonnige middag, op naar de verzamelplaats van de stiltewandeling. Met z’n elven begonnen we met wandelen langs het water. Bovenop de golfbaan deed Marloes een mooie meditatie, terwijl de wind om onze oren suisde. Het leek alsof ik af en toe een spettertje regen voelde. Na de meditatie liepen we verder en de wind wakkerde aan. Wat was dat heerlijk. De kracht voelen van de wind en er volop tegenin stappen. Het suizen langs je oren. Echt heerlijk leegwaaien. Ik zag de wolken donkerder worden en langzaam maar zeer zeker kwamen de druppels. Hele harde. Voluit. Volop. Het kwam met bakken de hemel uit.

Binnen enkele seconden was ik zeiknat. Ik voelde het water overal. Mijn haren plakten langs mijn gezicht. De regen droop mijn shirt in. Mijn broek plakte aan mijn benen. Mijn jas werd kleddernat. Ik voelde de druppels keihard op mijn hoofd vallen. En wat was het lekker. Heerlijk! De regen was warm en ondanks dat ik het door mijn kleding heen voelde dringen, was het fijn. We kwamen aan het eind van de hoge golfbaan en mochten dalen. Ik huppelde de helling af. Voelde me zo lekker vrij. “Wie heeft er bedacht dat regen niet fijn is?” bedacht ik me. “Wat is het geweldig!”

Maar vlak daarna kwamen andere gedachten “Maar Anita, denk aan de groep, dit kan echt niet, iedereen is zeiknat, word ziek, je hebt verantwoordelijkheid, jij organiseert dit, je moet terug, je kan toch niet verder lopen, snijd de route af, loop terug naar de auto’s, stop ermee, overleg met Marloes!”. Maar ik bedacht me dat iedereen zelf verantwoordelijk was, dat ik het heerlijk vond, dat het niet erger kon worden, dat ik al nat was tot het bot. En dat het eigenlijk helemaal niet erg was, dat het gewoon fantastisch was. “Laten we allemaal naar buiten gaan als het regent” bedacht ik me, “gewoon om te voelen hoe fijn het is” en dan stampen in de plassen. Genieten van de wind en regen.

“We zijn er nu toch en toch al nat, we gaan gewoon door” besloot ik. Ik liep voorop en liet de optie om de route in te korten, links liggen. Ik stapte door en voelde hoe de regen doorzette, maar later ook afnam. De wind ging wat liggen, de donkere wolken dreven weer voorbij. Ik zag de plassen vol water die ontstaan waren en besloot er volop in te gaan stampen. Bij de Casteleynse plas was de tweede stopplaats. Ik liep terug tot de laatste deelnemer. Ik hoefde niet ver, er waren vier mensen afgehaakt, die hadden gekozen om terug te gaan. Zo stonden we met zeven personen te staren over het water. Een prachtplek om stil te zijn. Als verzopen katten de gedachten voorbij laten glijden……..

Foto 25-09-16 19 27 03Toen we doorliepen kregen we de mooiste luchten cadeau. Warme kleuren verspreiden zich over het water en door de bosschages. De regenboog liet zich zien. Wat fantastisch, echt puur genieten.

Ik bedacht me dat ik het weer niet had laten bepalen. De gebeurtenis bepaalt mijn stemming niet. Het zijn mijn gedachten. Ik had kunnen denken “Het regent, ik ben zeiknat, het is mislukt, ik stop ermee”. Maar ik had bedacht dat het fijn was, ik kon er echt van genieten. Het was bijzonder, het liet mij zien dat er na regen altijd weer zonneschijn komt. Dat het soms harder regent dan je misschien denkt te kunnen hebben, maar dat dat niet zo hoeft te zijn. Dat ik het weer niet laat bepalen, maar dat ik het zelf bepaal hoe het is. Hoe ik geniet van het leven en alles wat zich daarin voltrekt. Niet het weer bepaalt, maar ik bepaal het telkens weer.

Foto 25-09-16 19 27 10 Foto 25-09-16 19 27 18 Foto 25-09-16 19 17 03

Share